“Waarom probeert ge uw hoofd boven uw hart te houden? Onder ons vel zijn wij niet meer dan organen. De herfst zal vallen en niemand zal hem oprapen. De woorden zullen vallen en niemand zal ze oprapen. Wij zijn een taal zonder moeder”

Soms absurd humoristisch, vaak existentieel ontroerend. Een intense en onvolprezen voorstelling die leeft, spreekt, danst maar bovenal sprakeloos maakt.

In haar duizelingwekkende monoloog tast Maya Wuytack de grenzen af van de zintuigelijke taal en het sprekende lichaam. Want hoe leven in de taal die ons doodt? Hoe onszelf heruitvinden in de taal die ons vernietigd heeft? Gebaseerd op de taalfilosofie van Freud, Lacan en Kristeva brengt Maya de ontstaansmythe van de mens.