Ik zie me in bed liggen, verstrengeld met haar. Mijn voeten koud tegen de hare, mijn knie tussen haar benen, haar knie tussen die van mij. Wat hoger een kluwen van handen en haren en meisjesgeuren. Nog hoger, onze vroegste wonden lieflijk tegen elkaar. Dan: de heuvels die zich in ons twaalfde levensjaar voorzichtig, met veel schroom hadden aangeboden, veel minder schromelijk nu genietend van elkaar en van de overgebleven handen. Onze lippen teder tegeneen gedrukt, tongen spelend en plagend ook de neus. Ogen in ogen gevangen.

Beantwoord en onbeantwoord, geconsumeerd, verboden of beide. In Ze smacht en ze krijst, de liefde, een combinatie van tekst en gedicht, legt Sarah Dierckens de liefde bloot in al haar vormen. Ze windt je op, verleidt je, om je een oogwenk later meedogenloos weer met beide voeten op de grond te zetten. Wie liefde zegt, zegt romantiek, zegt dramatiek, zegt seks. Sarah zegt het allemaal, verbloemd of onverbloemd, in een pittige woordenstroom die betovert. Tot onvermijdelijk het afscheid volgt…